İnsan yaşadıkça büyüyor, seviyeleri değişiyor, hayatının anlamları katlanarak artıyor. En başta birey, büyüdükçe eş, sonra kısmetse anne ya da baba oluveriyorsunuz. Üzerinize isteyerek eklediğiniz her sıfat sizi hem siz yapıyor, hem de yüreğinizi büyütüyor. Yüreğiniz büyüyor, çünkü sevginiz, sevdikleriniz çoğalarak artıyor.

Belki birçoğumuz aile olmayı kendi anne babalarımızdan öğrenmedik, öğrenemedik. Ama sevdiğimiz insanları bulunca, sevgiyi de saklı olan yerinden yani yüreğimizdeki o transparan kutusundan çıkarıverdik. Sevgilerimiz bedenlere dönüşünce çocuklarımız oldu. Çocuklarımıza baktıkça kendimizi görmeye çalışırız ya bunun nedeni kendimizi sevmeyi ve o sevgiyi paylaşmayı unutmamızdandır.

Çok fazla laf kalabalığı yapmak istemiyorum. Kendimi ya da sevdiklerimi çizmeyi pek denemedim. Denemek isteyip, çizmeye kalkışınca çizim çok güzel olsun diye zorlanıp, zorladım. Halbuki her zamanki gibi sevdiğim gibi çizmeliydim. Yani çizmeyi seviyorum, sevdiklerimi de rahatça severek çizmeliyim, zorlanmadan. Bu son paragraf hem kendime hem de çizmeyi seven insanlara bir ufak tavsiye olsun.