Eskiden buralar dutluktu, bir kısmı da bataklık idi. Kendi başına dolanan insanlar kadar başka mahlukatlar da fink atardı. Bu yaratıklardan en göze batanı, en sevileni Muhlis Şeyler’di. Muhlis Şeyler kendi voltasında takılır, bazen de atıp tutardı. Atıp tuttuğu şeyler kimseye dokunmaz, siyasi içerik barındırmazdı. Hani “sakalım varmı ki dinlesinler” derler ya, Muhlis Şeyler’in bıyığı olduğu için kısmen ciddiye alınır, lakırtıları yarı can kulağı ile dinlenirdi. Çocukları sırtlarına alıp dutluğa dut yemeye gider, giderken de türlü hikayeler ve masallarla zihinlerini tatlandırırlardı. Kimse de bu çocuklar bunlarla ne yapıyor diye endişelenmez ya da ilgili endişeye mahali çok görürlerdi. Sonraları seçimler çıkageldi, önceleri lidere ihtiyacı olmayan bu mahlukatlar ve bilimum organizmalar bir anda kendilerini politik bir ayrışmanın içinde buluverdiler. Dutluk yeri ilçesi ile Bataklık yeri ilçesi farklı siyasi çizgilerle birbirlerini ayrıştırınca tatsızlıklar diz boyunu da geçip nefes alınamaz hale geldi. Bunu mütakiben hiçbir politik görüşü kabul etmeyen Muhlis Şeyler tehditler artınca çözümü Orta Dünya’ya göçmekte buldu. Onlar daha sonraları Hobbit’lere dönüştüler. Şaka şaka, aslında Muhlis Şeyler Hobit Mobit değil bizleriz, ancak hatırlamıyoruz(Gollum sendromu). Hayırlı seçimler.